دلنوشته های من یا ناگفته های تو

برای من از دست داده همه
همین که ایستاده ام کافی
همین هنوز اعتماد و خندیدن
در پس دردهای کشیده کافی
من این زن داغ و آتش افزا
همین که میدانم کیستم و کجا کافی
همین که حتی اگر مست
اگر شوم عاشق
تمام زنانگی ام پا برجا
کجاست معشوق من
که سر کشد می از پیاله ام
همین که دور شاید
اما که هست مرا کافی
آزیتا سمواتی

دل آسمان بجای من
بغض گلوی ماه من
نگاه خشک مانده به در
میشکند هزار بار
این دل بی گناه من
آزیتا

انان که خرده میگیرند بر من
انان که گفتند دلش شکست
چطور است که میخندد
حکما روزی خواهند چشید
طعم تلخ خنده در پس اشک
فراموش نخواهند کرد
لبخند و اشک همه اش فانیست
همه دنیایی که دل بسته اند
همه حکم هایی که میدهند
همه و همه فانیست
آزیتاسمواتی

شده ام قسمی از خاک
به انتظار شکفتن گل از گل
در آنسوی خلوت خود
غرق کلامی بی انتها
آسمان مرا میخواند
و من آلوده ی زمین
بی خیال از فردا
شاید قسمت این بوده
توان من کم است
یا که حکمت تو زیاد
شده ام تشنه ی رحمت
ای خدا به دادم برس
آزیتاسمواتی